Boeken 50 jaar Halve van Egmond

Begin 2020, aan het begin van de corona crisis, bedachten Cees Lansbergen en Frits van Eck dat het toch waardevol zou zijn de historie van de Halve van Egmond in boekvorm te gieten.

Inmiddels zijn we twee jaar verder en zijn de eerste 4 boeken 1973 t/m 1982, 1983 t/m 1987, 1988 t/m 1992 en 1993 t/m 1997 gedrukt, totaal 640 pagina’s.

Dan is nu deel 5 aan de beurt, 1998 en 1999 zijn klaar, aan 2000 is begonnen.

Er zullen in totaal 8 delen uitgebracht worden, formaat A4, met harde kaft.

De bedoeling is de serie in 2024, als hopelijk de 50e editie is gehouden, dat alle edities in boekvorm uitgebracht zijn.

De openingspagina’s van ieder jaar in deel 5 (1998 t/m 2002).

De cover en openingspagina’s van ieder jaar in deel 4 (1993 t/m 1997), 192 pagina’s.

De cover en openingspagina’s van ieder jaar in deel 3 (1988 t/m 1992), 168 pagina’s.

De cover en openingspagina’s van ieder jaar in deel 2 (1983 t/m 1987), 164 pagina’s.

De cover en openingspagina’s van ieder jaar in deel 1 (1973 t/m 1982), 116 pagina’s.

De Halve in vogelvlucht

1997 – Het nationale wegcircuit had middels Nuon weer een circuitsponsor. Een mooi geschenk bij deze 25e jubileumeditie van de Halve van Egmond. Net zoals Nike het hoofdsponsorschap voor drie jaar had verlengd. Het jubileum bracht een unieke ervaring: ijsschotsen langs het strand die waren er nog nooit geweest. Dit paste in de afwisselende omstandigheden die deze Halve Marathon zo kenmerken. Het jubileum werd uitgebreid gevierd met o.m. aanwezigheid van veel oud-winnaars. En een jubileumkatern in het uitslagenmagazine. Tegla Loroupe won ook nu weer. En bij de mannen was dat oud-winnaar John Kiprono die eveneens oud-winnaar Elija Lagat nipt in de eindprint versloeg.

1996 – Op de enige fraaie zondag in een koude winter waren de loopomstandigheden op het strand loodzwaar. Door die koude winter, met deze dag met zon en een graad of tien als uitzondering, bleef het aantal deelnemers ‘beperkt’ tot nog geen 6.900. In de wedstrijd was Vincent Rousseau de grote topfavoriet. Met drie grote concurrenten. In een felle eindsprint won Elija Lagat net voor Rousseau. Tegla Loroupe was wederom eerste bij de vrouwen. Na afloop stonden er urenlange files. Niet alleen van toeschouwers maar ook veel dagjesmensen waren naar het strand getogen.

1995 – Nog geen 5.800 deelnemers betekende een diepterecord over de laatste jaren. Reden: ijzel ’s morgens op de wegen waardoor veel deelnemers onderweg strandden. Het loopparcours bleek uiteindelijk begaanbaar. Dit jaar kwam een uitgebreide promotionele samenwerking tot stand met Nike en Runner’s World. Met vooraf een uitgebreid informatieboekje en na afloop een fraai geïllustreerd uitslagenmagazine. In een sterk deelnemersveld won Getaneh Tessema, als asielzoeker verblijvend in Nederland, de wedstrijd bij de mannen vóór de sterk lopende Marco Gielen. Bij de vrouwen vierde Tegla Loroupe haar 3e achtereenvolgende overwinning.

1994 – De importeur van Mizuno ging halverwege 1993 failliet maar gelukkig stapte Nike later in als hoofdsponsor van dit evenement. De 22e editie bracht ideaal zonnig weer, een zachte zuidoosten wind en een temperatuur van zes graden. Maar het was hoog water met slechts een smalle strook mul zand. Om die reden werd deze loop, gadegeslagen door tienduizenden toeschouwers, een van de zwaarste uit de historie. John Kiprono werd verrassend winnaar voor de sterke Tonnie Dirks. Tegla Loroupe won weer bij de vrouwen.

1993 – De zuidwester storm vergde in de duinen veel van de deelnemers. Waarna de kilometers op het strand een ‘makkie’ waren. Voor het eerst waren er Afrikaanse winnaars bij zowel mannen als vrouwen. Tegla Loroupe vierde dit jaar haar eerste overwinning in Egmond. Terwijl bij de mannen Phillimon Hanneck uit Zimbabwe duidelijk de sterkste was. Op het nippertje was het gelukt middels Mizuno een hoofdsponsor voor dit evenement te vinden. Hoewel dat later van korte duur bleek te zijn…

1992 – Het onlangs ingevoerde nationale wegcircuit de Pickwick Run Classics droeg mede bij aan het sterkere deelnemersveld in de top dan ooit. Met voor het eerst in Egmond een Afrikaanse winnaar. Na felle strijd met Tonnie Dirks trok Joseph Keino aan het langste eind. En wist Helena Barocsi de debuterende Tegla Loroupe ternauwernood van zich af te houden. Het aantal van 7.750 deelnemers betekende een evenaring van het record. Cees de Ruyter nam na deze 20e editie afscheid als speaker.                                                                                                                                           

1991 – Ook dit jaar ontbrak een hoofdsponsor en dat leidde duidelijk tot een kwalitatief minder deelnemersveld. Met desondanks sterke winnaars als Tonnie Dirks en Alena Peterkova uit Tsjechoslowakije. De weersomstandigheden waren gunstig en het deelnemersrecord uit 1988 werd net niet bereikt. Wel waren er meer 21-kmlopers dan ooit. Organisatorisch werden diverse verbeteringen doorgevoerd zoals controle op een juiste startplaats en het indelen van startvakken in tijdzones.  

1990 – Een aflevering die vooral doet denken aan de fameuze strijd op het strand tussen Marti ten Kate en Youssouf Doukal uit Djibouti. De Verenigde Spaarbank had eenmalig de Halve van Egmond geadopteerd wat leidde tot de deelname van twee lopers uit Djibouti. Anton Geesink verwelkomde bij de finish Marti ten Kate als winnaar van de eindsprint. En later ook Carla Beurskens. De omstandigheden waren koud en mistig. De Enhabo organiseerde pendeldiensten naar Egmond uit diverse plaatsen in Noord-Holland. 

1989 – Deze 17e editie leek een ideale loop te worden. De onberekenbaarheid van het strand maakte de strijd op het zand echter een ware slijtageslag. Waardoor het topdeelnemersveld volledig uiteenviel. Henrik Jörgensen en Dorthe Rasmussen waren de sterksten. Er was geen nieuwe hoofdsponsor gevonden. Gevolg was dat Le Champion met de eigen naam promotie maakte op het startnummer. En de gelegenheid ontstond goede doelen de mogelijkheid te geven zich ook uitgebreid te presenteren.

1988 – Een nieuw, afgevlakt parcours door het duinreservaat was noodzakelijk voor de vereiste vergunningen van het PWN. Marti ten Kate en Kersti Jakobsen liepen op dit nieuwe, snellere parcours beiden een wedstrijdrecord. De lente-achtige omstandigheden leverden een belangrijke bijdrage aan het deelnemersrecord van 7.750 personen. Een primeur was de introductie van de Businessloop voor bedrijventeams. Nationale-Nederlanden besloot na deze editie te stoppen met het hoofdsponsorschap.

1987 – De meest ijzige editie ooit. Tien graden onder nul, een harde grimmig koude wind uit het oosten. Ruim 7.200 deelnemers betekende desondanks een deelnemersrecord. Mike Bishop leidde vrijwel van start tot finish. Met ijspegels in de baard bereikten veel lopers de Noord-Boulevard. Eén der persauto’s werd door het snel opkomende water verrast. Later kon deze, half onder water, nog net op tijd voor de opkomende vloed losgetrokken worden.

1986 – Nationale-Nederlanden adopteerde de Halve Marathon van Egmond voor drie jaar als hoofdsponsor. Met veel extra promotie groeide direct het deelnemersaantal naar ruim 6.500. De komst van Carlos Lopes, de Olympisch marathonkampioen, was een echte sensatie. Met de Nederlandse vlag in top vierde de vuurtoren het feest mee. De finish was voor het eerst op de Noord-Boulevard. Het evenement werd in de pers als ‘on-nederlands gaaf’ betiteld.

1985 – Een niet aflatende sneeuwstorm geselde lopers, toeschouwers en medewerkers. Het parcours was bijna niet herkenbaar en sneeuwschuivers konden de gestaag neervallende sneeuw nauwelijks verwerken. Voor de sprookjesachtige taferelen hadden de meer dan 4.000 deelnemers geen oog. Een Japanse tv-ploeg, die in Egmond opnamen kwam maken, dacht op Antarctis te zijn beland. De overwinning van zowel Peter als Wilma Rusman is uniek in de geschiedenis.

1984 – Voor het eerst is in 1984 na de start een ronde van 5,2 km door Egmond aan Zee gelopen. En vonden de starts op de Noord-Boulevard in groepen plaats. Dit allemaal om een betere spreiding van de deelnemers in het duingebied te krijgen. Met die aanpassingen was het PWN bereid (toch) weer een vergunning te verstrekken. Alex Hagelsteens, op het strand begeleid door paard en motor, maakte furore door een afgetekende overwinning.

1983 – Tot heden ten dage is de elfde editie van de Halve Marathon in Egmond de enige geweest waarbij het niet mogelijk was de terugweg langs het strand af te leggen. Springtij in combinatie met een harde zuidwestenwind zweepte de golven op tot aan de duinenrij. Zondagmorgen vroeg moest besloten worden de lopers langs een alternatief traject door de duinen naar Egmond terug te leiden. Marti ten Kate boekte een verrassende overwinning en versloeg oudwereldkampioen Leon Schots.

1982 – De 10e halve marathon wordt een echte lustrumeditie. Met een ijskoud zonnetje en temperaturen tot acht graden onder nul. Tal van internationale toplopers komen aan de start. Ingrid Kristiansen doet van zich spreken in het vrouwenveld. Alex Hagelsteens zegeviert in Egmond voor het eerst.

1981 – Steve Kenyon wordt de eerste buitenlandse winnaar. Daags ervoor is er nog veel onzekerheid over de begaanbaarheid van het strandtraject. Het aantal deelnemers blijft verder stijgen. Veel kleine sponsors worden aangetrokken. Lange files zorgen voor veel verstopte wegen rond Egmond.

1980 – Een absoluut record van 4.300 inschrijvingen betekent meer dan een verdubbeling van het jaar ervoor.
Het wordt een spannende strijd tussen Marc Smet en Gerard Mentink. Nike is in Egmond voor het eerst sponsor. Vanwege overvloedige regenval wordt het parcours door de duinen iets omgelegd.

1979 – Een barre editie met Gerard Tebroke in de hoofdrol. Veel deelnemers stranden onderweg naar Egmond. Tal van aanvullende maatregelen maken het mogelijk dat deze 7e editie doorgang vindt.
En wéér is de televisie uitgebreid aanwezig. De pers brengt veel lyrische verslagen.

1978 – Door samenwerking met de KNAU wordt ‘Egmond’ nu officieel ook toegankelijk voor Nederlandse toplopers. Zes weken voor de loop brandt de sporthal van Egmond aan Zee geheel uit. De twintigjarige Marja Wokke boekt de 1e van haar uiteindelijke vier overwinningen in Egmond.

1977 – Een late toestemming van het PWN, een verder stijgende groei van het deelnemersaantal tot boven de 3.000. Met voor het eerst de start op de Noord-Boulevard en de finish op het Pompplein in het centrum van het dorp. Studio Sport brengt deze nog steeds ‘wilde loop’ heel fraai in beeld.

1976 – Een aangepast parcours in omgekeerde richting wegens problemen met de vergunning van het PWN. En een terugweg over het strand. Weer zijn er meer deelnemers. De toekomst is onzeker, het evenementgroeit te hard. Ingrijpende maatregelen zullen moeten worden genomen.

1975 – Sterke groei, een nieuwe start- én een nieuwe finishplaats kenmerken de 3e editie van ‘Egmond’.
Met een nóg zwaarder parcours door het Noordhollands Duinreservaat. En voor het eerst het Koepelduinals beruchte kuitenbijter. De inzet van het Sportcentrum betekent een duidelijke vooruitgang.

1974 – Door de oliecrisis dreigt direct al de 2e editie niet door te gaan. Uiteindelijk wordt de loop met zo’n 1.000 deelnemers een groot succes. Ondanks de benzinedistributie die dan haar intrede heeft gedaan.
Opvallend is de verrassende winst van Nederlands marathonkampioen Geert Jansen.

1973 – Het idee in Noord-Holland ook een halve marathon te organiseren blijkt levensvatbaar. Uit alle hoeken van het land en zelfs daarbuiten komen zo’n 1.100 deelnemers naar Egmond. Voor de halve marathon of trimloop over 6 km. Plaatselijk vedette Joop Smit komt als eerste aan bij de finish.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.